De Rotterdamse haven is in 2030 een zelfdenkende doorvoerhaven. Wat gebeurt er als de meest fysieke van onze werelden volledig automatisch wordt?

2 mei 2015

De haven is een wereld van schepen, containers en harde werkers. Maar ook steeds meer van digitale communicatie, chips en sensoren. Daarmee wordt onze eigen ‘gateway to Europe’ bij uitstek een proeftuin voor de samenwerking tussen mensen, data en dingen. De vergezichten schetsende econoom Jeremy Rifkin voorspelt dat in 2030 onze nationale mainport een zelfdenkende volautomatische doorvoermachine zal zijn die zal draaien op een grotendeels onbemand ‘super-internet’. Maar dan wel mét behoud van menselijke maat en menselijke regie.

In de top tien van wereldhavens is Rotterdam de laatst overgebleven vertegenwoordiger van Europa. Havens beconcurreren elkaar op snelheid van afhandelen, kostenefficiency en technologische innovatie. Bij de ‘Port of Rotterdam’ ontbreekt het niet aan ambitie om in de top tien te blijven: toegang voor grotere en meer geavanceerde containerschepen, geautomatiseerde terminals en de inzet van virtual reality technieken. En een tweede Maasvlakte die de haven weer toekomstbestendig moet maken.